Angst om alleen te zijn

Ons vader kwam te overlijden. Ik trilde van top tot teen en ik voelde de tranen constant over mijn wangen lopen. Zo’n intense pijn had ik nooit eerder vernomen en meteen daarna overkwam mij iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Angst om alleen te zijn..

img_2304

Disclaimer: Om over mijn emoties te praten van deze weken is ten eerste heel moeilijk, omdat je het weer voor je moet halen en daarom beleef je het weer een beetje opnieuw wat erg pijnlijk is. Ook kan het een onsamenhangend verhaal zijn omdat ik waarschijnlijk ook veel dingen heb verdrongen of niet bewust heb meegemaakt waardoor er bepaalde puzzelstukjes missen. Ik hoop dat je hier begrip voor hebt.

Onverwachts

Totaal onverwachts kwam heit (vader/papa in het fries) nadat hij 5 dagen in het ziekenhuis had liggen vechten voor zijn leven, te overlijden op 28 oktober 2015 om 7:45. Een enorme waas van verdriet en ongeloof kwam over mij heen. Je kunt je niet voorstellen hoe je je dan voelt. Ik voelde mij verdoofd, leeg, het gevoel alsof mijn hart eruit gerukt was en intens verdrietig. De dag dat ons vader overleed was er ook een ander gevoel wat heel sterk naar boven kwam.. Angst! Nog nooit zulke intense gevoelens gekend. En waar kwam die angst door? Mijn vriend (inmiddels man), moeder, zus, broers en aanhang waren er allemaal. En toch te bang om naar de wc te gaan, of maar één stap uit het zicht van de rest te zetten. Bang dat er wat zou gebeuren? Wat kon er nog erger zijn als dit?

Naar het toilet

Ik weet nog heel goed dat ik naar het toilet gaan zo lang mogelijk uitstelde totdat ik echt moest. Het liefste nam ik iemand mee naar het toilet, maar iedereen had het zó intens moeilijk.. Ik was niet de enige en zou mij een enorme aansteller hebben gevoeld. Achteraf heb ik pas verteld hoe ernstig het was. Zo gauw ik de gang in liep, rende ik het toilet in, met de deur op een kier probeerde ik binnen 10 seconden weer in de huiskamer te zijn waar het ‘veilig’ was voor mijn gevoel. Mijn hele lichaam heeft voor mijn gevoel bijna 3 weken getrild, iets wat ook te maken heeft gehad met de angst. Ook nu als ik angstig ben kan ik daar nog wel eens last van krijgen.

Familie

De eerste 3 weken na het overlijden hebben ik en Ronald bij mijn moeder geslapen. Ik kon gewoon absoluut niet alleen zijn, en daarom zag ik er ook heel erg tegenop om naar huis te gaan omdat ik daar toch veel alleen zou zijn. Ronald ging overdag gewoon aan het werk en had s’avonds ook vaak plannen of afspraken. School had ik de eerste weken op een laag pitje gezet omdat ik dat emotioneel absoluut nog niet aankon. Ik heb deze 3 weken daarom ook voornamelijk doorgebracht met mijn moeder en de rest van het gezin was er natuurlijk ook veel om dingen te regelen, samen te praten, te lachen en te huilen.

Slapen gaan

s’Avonds als het tijd was om naar bed te gaan, bleef ik net zolang wachten totdat Ronald of mem (moeder/mama in het fries) naar bed zou gaan. Zodat ik niet alleen hoefde te zijn. Dit trok ik ook absoluut niet. Na zo’n 14 dagen kwam het wel eens voor dat Ronald thuis sliep i.v.m. werk o.i.d. en die kon ook niet meer full-time rekening met mij houden. Zijn leven ging gewoon door, natuurlijk voelde hij het verdriet ook.. Maar op een andere manier, ook heb ik gemerkt dat mannen (bij ons in ieder geval) er op een hele andere manier mee omgaan dan vrouwen.. Maar die eerste nacht alleen, was een ramp. Eerst even bij mijn moeder in bed gaan liggen. Alsof ik nog een klein meisje was terwijl ik inmiddels al 20 was. Na een half uurtje toch de opdracht gekregen om het toch alleen te proberen omdat het vroeg of laat toch zou moeten. Mijn moeder stelde mij gerust door met mij te praten terwijl ze op een andere kamer was. Uiteindelijk toch even in slaap kunnen vallen.

Weer naar huis

Zoals ik eerder al vertelde heb ik 3 weken bij mijn mem thuis geslapen. Maar na die 3 weken ging ook mijn moeder weer naar het werk en moest ik weer terug naar mijn eigen huis waar ik voornamelijk alleen zou zijn omdat ik nog niet weer naar school ging en Ronald gewoon aan het werk was. De eerste nacht verliep opzich prima omdat ik Ronald gewoon naast mij had liggen. Overdag had ik het moeilijk en tegen de tijd dat Ronald thuis zou komen gebeurde iets waarvan ik compleet in paniek raakte. De stroom viel gedeeltelijk in huis uit. Ik had gelukkig mijn telefoon bij de hand en belde direct Ronald. In paniek vertelde ik wat er was gebeurd en heb buiten staan wachten totdat hij thuiskwam. Het bijzondere verhaal was nog dat er helemaal geen stop uitgesprongen was. Iets heel onverklaarbaars waar we tot op de dag van vandaag nog niet weten hoe dat heeft kunnen gebeuren. Je kunt het wel raden dat ik de dagen daarna absoluut weer doodsbang was.

Zo zijn er die weken meer onverklaarbare dingen gebeurd. Wat het was weet ik niet, maar denk dat vooral het onbekende en onverklaarbare mij zo angstig maakte. Deze angst is gelukkig langzaam weggeëbd. Na 2 weken (dus in totaal 5 weken na het overlijden van ons vader) ben ik school weer langzaam gaan oppakken, wat ook niet makkelijk was maar wat ik gelukkig nog wel gedeeltelijk goed heb afgerond. Maar daar later meer over.

Wat vind jij ervan om iets persoonlijkere blogs te lezen? En heb je suggesties wat betreft content, laat het dan zeker weten in de comments of stuur een mailtje middels het contactformulier op de contactpagina.

Veel liefs, Berber.
Advertenties

11 gedachten over “Angst om alleen te zijn

  1. Hier wordt ik bijzonder stil van… Met persoonlijke blogs probeer ik een beetje de balans daarin te vinden. Zaken die tè gevoelig liggen, daar zet ik een paswoord op. Al post ik de laatste tijd steeds vaker persoonlijke dingen in het openbaar. Wat jij hier doet, zo open en eerlijk, vind ik bijzonder dapper en moedig van je. Daar kan ik alleen maar heel respectvol over zijn.

  2. Respect voor je openheid. Ik vind het heel dapper dat je dit deelt. Ik vind het zelf enorm mooi om persoonlijke blogs te lezen. Vooral de onderwerpen die zo herkenbaar zijn maar ook heel lastig zijn om te schrijven.

    Liefs, Marissa

    1. Bedankt voor je lieve reactie! :) Zeker moeilijk om over persoonlijke onderwerpen te schrijven en daadwerkelijk online te zetten. Maar heb alleen maar hele positieve en lieve reacties gekregen. Heel fijn! Veel liefs, Berber.

  3. Lieve Berber, Wat ontzettend knap dat je dit deelt. Wat een zware tijd heb je gehad, en wat moeilijk dat je het eerst voor jezelf hebt gehouden. Fijn dat je eerst bij je moeder terecht kon en je steun en begrip had van je omgeving. Het lijkt mij verschrikkelijk om afscheid te moeten nemen van mn ouders, dat is een grote angst voor mij. Ik kan me het zo goed voorstellen dat je deze reactie voelde en dat dit met je gebeurd is. Dat alles nu weer boven komt is heel vervelend, maar voor de verwerking denk ik ook wel goed. Je moet er ook geen last van blijven houden, al zal t verdriet natuurlijk niet minder worden. Wees nooit te bang om hulp te zoeken. Jij voelt wat jij voelt en daar kan niemand jou op beoordelen. En sommige dingen kun je gewoon niet alleen. Ik hoop dat je een weg kunt vinden om met je verdriet om te gaan, en nogmaals wil ik je zeggen dat ik enorm veel respect voor je heb dat je dit deeld, daar is best wat moed voor nodig. Zet m op! 😘 Akke

    1. Wauw! Wat een mooie reactie.. Ik was toch iets wat terughoudend om dit te delen, toch gedaan en het is inderdaad ook een vorm van verwerking. Lief dat je de moeite hebt genomen om te reageren! Doet mij goed te weten dat het niet ‘raar’ is om mij zo te hebben gevoeld.. Bedankt voor je lieve woorden.. Veel liefs, Berber.

  4. Ik weet het nog als de dag van gister… Ik vond het zo ontzettend zielig voor jullie. Ik wist niet wat ik moest doen.. Ik zit natuurlijk niet helemaal meer in Jullie family. Maar zal er altijd aan denken. Voor jullie.

    Groetjes sharon

  5. Wat knap dat je dit deelt hier.
    Respect. Het is niet niks om 1 van je ouders te verliezen. Belangrijk is, je tijd ervoor nemen en dat jezelf gunnen. :)

    Liefs,

    Diana

    1. Dankjewel Diana! Is zeker niet niks.. En het mag dan wel ‘al’ twee jaar geleden zijn. Het voelt af en toe nog als gisteren. Bedankt voor je lieve woorden. ;) Veel liefs, Berber.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s